حسین نوروزی و بانو؛ به هماین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال هماینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ؛ نخواست، مهم نیست. دزدها، فلان هستند؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنی اگر اینیکی را به این صفحه ببینی... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
رسمالخطّ ِ این صفحه هی تغییر میکند و هر ماه یکجور است؛ جدّی نگیر.
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا هماین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهات توهین میشود، یا هرچی، نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. هماین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# جهان ِ اندوه
# نغمههای ماشینتحریر
# این شهر دختران ِ بیسرود، بینغمه
# برای «سارینا»
# سیگار میکشیم در نقش ِ ابراهیم
# به کودکان گوش کنیم
# این «آیپی» گم شده است ...
# کارگران مشغول کار اند
# در ستایش خیابان گمشده
# دستهایش
# اصل «چهل و چهار»
# سوزنبانی که قطارش مُرده بود
# برگریز
# حالا همه میدانند
# برای اولدوزها، برای کلاغها
# زندانی آزاد نمیشود؛ سیگار میکشد
# وطنم، لذتی است در بند
# ماه روزه است وُ مرا شربت هجران روزی
# آدم خانهبهدوش
# «شب جمعه»بازی
# زنها، مردها، هواپیماها
# آخای
# بچهها را چه کنیم واقعا؟
# طریقت اندوه
# شیخ ترسا
# پیش از آنکه پرده فرو افتد
# روز خبرنگار است
# مشروطه / چی؟
# تو داری گریه میکنی
# برای پیادهروها و پیادهروها
# ای پریشانگوی مسکین، پرده دیگر کن
# حالا تو هی سیگار بکش
# پشت درختها را میبیند
# آدمهای خوب شهر
# هواپیماهای غیرروسی
# این هواپیماهای لعنتی
# هوا را از من نگیر؛ خندهات را هم
# حقحق
# قسم به سیگار
# کشور ِ آخرینها
# ویران میآیی
# هماینجوریهای جمعه
# اسماعیل، از اغما تا ثریا
# حقایق دربارهء مسعود، شوهر اعظم
# آخرین قطار شب
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که میرویم
# رفتن و در نزدیکتر فاصلهای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپریشده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# بهشت زهرای تهران
# جستوجوی اموات
# انجمن نویسندگان کودک و نوجوان
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
# یونیسف
# زندگی مثبت
# دوماهنامهء هنری «هنر+»
آشغال! وطن، حتی اگه افتاده باشه توی پمپ در حال ِ سوختن ِ بنزین، باز هم وطنه! نفروش! خاکی که روش گاییده شدی، زاییده شدی، این قدر بی قیمت شده؟ حق داری بری از این خاک، من هم دل ام می خواد برم مجبورم باید شاید .... ولی وطن فروشی مثل اینه که زنت رو - یکی مثل بانو رو- بذاری در اختیار یه سری عرب و انگلیسی و دیگری. کثافت! داشتن ناموس دیگه شهرت نیست، درست! مرد بودن دیگه هنر نیست، درست! ولی هنوز هم مرگ هست، هنوز هم همه می میریم و می ریم توی خاک و بعد خاک می شیم و بعد ... نگذار این خاکی که شاید یه روزی نسل های بعدی دوستش داشتن، توی ذراتش تُوی ِ کثافت رو نداشته باشه! حیفه به خدا! وطن، فقط وطن فروش ها رو پس می ده! وگرنه مثل تو آشغال ها رو هم با خودش هضم می کنه. نگران نباش.
جنده بازی هات که تموم شد، با پول هایی که گرفتی، برگرد و فکر کن به این که «تو می تونستی بری، رفتی! این همه بدبخت که جایی ندارن دست شون نمی رسه تا جایی، چی؟ این همه که حتی اگه بتونن، نمی فروشن وطن شون رو؟» از این جا به هرجا رفتن، حق مسلم تر ِ توئه! ولی وقتی داری سر خاکت معامله می کنی، به چشمات نگاه کن ببین چه قدر رنگ مادرجندگی داره!
خاک، مُرده هاش رو پس می ده یه روزی، و فقط تو حل نشدی توش. چون که اهل معامله بودی... کثافت!
بعدالتحریر: مدت هاست این جا برای عموم، تعطیل مانده. ترجیح می دهم که تنها برای یک تن بنویسم و بس. ارضا می شوم این جوری. حتی چون دوست ندارد، ترجیح می دهم خودم را سانسور کنم و مودب باشم. ولی چون که یک وطن فروش آشغال این جا را می خواند گاه به گاه، توی چشم هاش نگاه می کنم و می گویم که چه قدر بی شرم است وقتی نشسته ینگه دنیا و دلش به حال مردم بی چاره می سوزد، و برای رفع این غصه، چوب حراج گرفته دست اش به فروش این خاک نشسته است. شرم بر تو باد دوست عزیز!